Deze rubriek is bestemd voor het plaatsen van korte anekdotes of wetenswaardigheden betreffende onze buurtbus. De stukjes staan in chronologische volgorde: het meest recente bovenaan, het oudste onderaan.
Piet’s allerlaatste rit in buurtbus 258
ASTEN – Ongetwijfeld had hij nog járen door gekund. Maar na zestien jaar als vrijwillig chauffeur van buurtbus 258, reed Piet van Horrik uit Asten vanmorgen zijn allerlaatste rit. Noodgedwongen, want met zijn 77 jaar moet hij verplicht met pensioen. Maar niet voordat hij uitgebreid in het zonnetje was gezet.
door Maarten Driessen ( bron : Peelbelang )
Van Horrik bevond zich op 54-jarige leeftijd in de gelukkige positie dat hij al met vervroegd pensioen kon gaan. Lekker natuurlijk maar stilzitten, dat is eigenlijk niets voor de Astenaar. Het kriebelde kortom. Hij pakte diverse vrijwilligersklussen op en belandde zo op 61-jarige leeftijd bij de buurtbus.
Een job die hem prima paste: Van Horrik putte uit veel ervaring op de weg én hij had een vrachtwagenrijbewijs. “Maar nog veel belangrijker: hij kan goed kletsen en is zeer geïnteresseerd in de medemens. Een praatje maken is echt aan hem besteed”, zeggen dochters Rezi en Wendy.
Vroeg de wekker
In 2009 kon hun vader zodoende aan de slag als vrijwillig chauffeur van buslijn 258. Een nieuwe traditie was geboren, voortaan ging iedere dinsdagochtend om 6.30 uur de wekker om op tijd te zijn voor zijn eerste klanten. Om 7.38 stapten de eerste reizigers op.
Vervolgens begon Van Horrik aan zijn route van Weert via Nederweert, Someren, Maarheeze, Sterksel naar Heeze en vice versa.
Bijna zestien jaar lang deed hij dat met veel plezier. Hij genoot van de gezelligheid onder collega’s en de goed verzorgde personeelsfeestjes.
Maar sinds vandaag zit het erop: Van Horrik is 77 jaar geworden en op die leeftijd moeten buurtbuschauffeurs verplicht met pensioen. Een moment dat niet zomaar voorbij mocht gaan. “Daarom is hij vanmorgen, tijdens zijn allerlaatste rit, even in de spotlights gezet.”
Versierd
Nietsvermoedend reed Van Horrik naar Someren-Heide om zijn bus op te halen, maar die bleek bij aankomst helemaal versierd. “Hij heeft de hele ochtend met een grote glimlach in ‘zijn’ bus gereden. Maar rond elf uur moest hij de sleutels dan toch echt inleveren.”
Van Horrik koestert de vele ritten en de vele mensen die door hem met veel plezier van en naar hun bestemming zijn gebracht.
Wat rest is het vinden van een opvolger. Geïnteresseerden kunnen contact opnemen met het secretariaat van de buurtbus. Zij zijn per mail te bereiken via info@buurtbus258.nl.
Nogmaals over onze service……, juli 2022
Het kan verkeren…..
17 juni jl. de late dienst op de 02, laatste stop station Weert, rond half zes, de bus met de passagiersdeur open achtergelaten voor een koffie- en plaspauze. Bij terugkeer 3 passagiers in de bus waaronder een Nederweertse jonge dame (voor het gemak hier verder JD genoemd) die mij wijst op de lege stoel naast haar waar een portemonnee ligt. Daarin allerlei pasjes die je niet kunt missen, wel een identiteit, geen adres. Tijd om te vertrekken en ik vraag aan JD haar naam en telefoonnummer voor mij te noteren. Zij is immers de vindster, gaat ermee akkoord dat ik de “knip” bewaar en later op de avond haar zal bellen. Gemeld bij de receptie van Nijs en thuisgekomen blijkt er bij nader onderzoek een kattenbelletje in te zitten met daarop een naam en telefoonnummer van een voormalig medewerkster van Onis. Zij herinnert zich de naam en dat hij in S woont op nr. 19 of 15 in de A-straat. Dat laatste weet ze niet helemaal zeker maar betreffende bewoonster verwijst mij wel naar het goede blok aan de andere kant. Na drie pogingen heb ik “beet” en tover ik “de knip” van achter mijn rug vandaan. Eerst kijkt hij mij vol ongeloof aan, herkent mij als “de chauffeur” en realiseert zich stamelend en vragend dat dit zijn portemonnee is. Daarna raakt hij in extase en dankt God op zijn knieën. De hele familie is ondertussen in de gang verschenen en deelt in de feestvreugde. Mijnheer vertelt dat, nadat hij bij de halte is uitgestapt, zich realiseert dat zijn portemonnee nog in de bus moet liggen maar die is dan al weg, Ik vertel hem dat JD de portemonnee heeft gevonden en laat hem het briefje met haar telefoonnummer zien. Hij belt haar direct om het goede nieuws te vertellen en te bedanken. JD is verheugd en verbaasd dat het zo snel is gegaan en wil mij spreken. Ik verwoord hoe het is verlopen en als dank en een soort van vindersloon beloof ik haar die keren dat ze bij mij weer in de bus stapt, ze niet hoeft in te checken. En ik neem me voor voortaan via de passagiersdeur de bus te verlaten om niets aan het toeval over te laten. FvS.
Onze service gaat ver ……., december 2019
Vorige week had ik een grappige ervaring met een passagier. Ik naderde een bushalte en zag de passagier staan wachten, een jonge man, duidelijk slecht ter been, want steunend op twee krukken. Ik opende beide deuren zodat hij gerieflijk kon instappen. Binnengekomen hield hij de twee krukken provisorisch met één hand vast, haalde met de andere hand z’n OV-chipkaart tevoorschijn, hield hem voor de chipkaartlezer (‘piep’), borg hem op en begaf zich, nu weer op beide krukken, naar een zitplaats. Bij de bestemmingshalte aangekomen kwam hij steunend op z’n krukken naar voren, en had de OV-chipkaart alvast tussen z’n lippen geklemd. Net voordat hij z’n chipkaart-ritueel weer wilde uitvoeren, vroeg ik aan hem: ‘Zal ik u helpen, meneer?’. Hij begreep de wenk en boog zijn hoofd naar mij toe, zodat ik de kaart uit z’n mond kon nemen. Ik hield hem voor de chipkaartlezer (‘piep-piep’) en stak de kaart daarna omhoog. Zonder een woord te zeggen hapte hij hem uit m’n hand, knikte dankbaar met z’n hoofd en verliet de bus met een brede lach op z’n gezicht. RS.
Chauffeurservaring, januari 2019
Afgelopen donderdag reed ik om 8 uur vanaf Heeze station weg met een bijna volle bus. Na Providentia bleef een jonge man, ik schat begin 20, in de bus achter. Verbaasd vroeg ik hem naar zijn bestemming. Toen hij zei ‘Weert” zei ik hem natuurlijk dat hij dan beter de trein had kunnen nemen. Hij vertelde mij, schrik niet, dat hij bezig was met al het openbare vervoer in Nederland te reizen! Hij werkt zeer systematisch, namelijk per concessie. Deze dag was zijn laatste busrit van de concessie Hermes Zuid-oost Brabant. Vanaf Weert terug met de trein naar Eindhoven en dan met de bus naar Nuenen. Dan zat Hermes er op. Zo heeft hij inmiddels de bussen in Groningen, Friesland, Drenthe, Noord-Holland, Zeeland en nu dus Brabant afgewerkt, evenals de trams van Amsterdam, Rotterdam en Den Haag! Hij schatte dat hij inmiddels een kleine 2000 openbaar vervoer ritten had gemaakt. En vanaf vrijdag, gisteren dus, begon hij met Limburg. Om mijn bus te halen was hij om 05.30 uur vertrokken uit Deventer, zijn woonplaats. In Weert hebben wij samen koffie gedronken en hebben wij afscheid genomen. En ik dacht bij mezelf: ach, je kunt maar een hobby hebben! JTW.
Op 13 augustus 2015 werd onderstaande oproep in de NRC Next geplaatst: